تحقیق طنز و موضوعات مطرح شده در طنز ابوالقاسم حالت  شامل  136 صفحه به صورت فایل ورد و قابل ویرایش می باشد که یکی از تحقیق های  طنز و موضوعات مطرح شده در طنز ابوالقاسم حالت می باشد و دارای منابع معتبر می باشد

-طنز

۱ـ۱ـ تعریف طنز

از واژه‌ی طنز در کتاب ها و فرهنگ‌ها تعاریف متعددی ارائه شده است که با وجود تفاوت در بعضی جزئیات، این تعاریف بسیار شبیه به یکدیگر هستند.

طنز واژه‌ای است عربی به معنی تمسخر و استهزا[۱]، مسخره کردن و طعنه زدن[۲] و در اصطلاح یکی از انواع ادبی است که در آن شاعر یا نویسنده به صورت غیرمستقیم[۳] و با استفاده از اغراق و غلو[۴] و با دستمایه‌ی آیرونی ، تهکم و طعنه و استهزا[۵] ضمن دادن تصویر هجوآمیزی از جهات زشت و منفی زندگی معایب و مفاسد جامعه را به صورتی اغراق‌آمیز نمایش می‌دهد[۶] و هدف از آن علاوه بر انبساط روحی انسان و گسترش دید او اصلاح ناهنجاری‌ها و نابسامانی‌های فرد و جامعه است[۷].

آنچه از این تعاریف برمی‌آید این است که طنز سخنی است که در لفافه پیچیده می‌شود و همواره از دو عنصر کنایه و اغراق بهره می‌برد و نویسنده از خلق آن در پی هدف و خواستی معین است. وجود همین عنصر هدفمندی است که طنز را تبدیل به هنری کرده که به روز و همواره متغیر است.

۱ـ۲ـ تاریخچه‌ی طنز

همان طور که قبلاً ذکر شد طنز از ویژگی‌ها و خصائص ذات انسانی است و به همین دلیل هم است که تاکنون هیچ جامعه‌ای کشف نشده که به نوعی طنز نداشته باشد، چه طنزی که در قالب شادی و سرور ناخودآگاه و جسمانی نمود یابد و چه طنزی که به شکل لبخندی مختصر و کوتاه بیان گردد[۸].

بنابراین طنز مقوله‌ای است که به راحتی نمی‌توان از تاریخچه و پیشینه‌ی دقیق آن صحبت کرد. اما می‌توان گفت که اولین آثار مکتوب طنز و در واقع قدیم‌ترین نمونه‌های طنز متعلق به شاعران یونان و روم از قرون هفتم قبل از میلاد است[۹]. آن چیزی که در ابتدا به صورت طنز خلق شد عبارت بود از نوشته‌، قطعه‌ای کوتاه یا بلند که در آن شاعر انواع زشتی‌ها و حماقت‌ها را محکوم می‌ساخت و در مقابل ایده‌آل‌های اخلاقی خود را عرضه می‌داشت[۱۰].

آثار طنز در اروپا از قدیم‌ترین دوران به صورت شعر بود و بعدها شیوه‌های روایی را هم دربرگرفت و در ادبیات معاصر بیشتر، طنز در قالب‌های نثر مانند داستان، نمایش‌نامه و… ارائه شده است[۱۱].

۱ـ۳ـ طنز در ایران

در ادبیات کلاسیک فارسی در میان آثار نویسندگان و شاعران دوران مختلف طنز وجود داشته است، اگرچه همان طور که قبلاً ذکر شد در ادبیات فارسی قدیم بیشتر غلبه با انواع هزل و هجو و فکاهی بوده است اما طنز هم از انواعی است که از دیرباز در آثار ادبیات فارسی حضور داشته است.

در میان شاعران و نویسندگان ادبیات کلاسیک باید از عبید زاکانی با عنوان پدر هنر طنز در ادبیات فارسی نام برد[۱۲]. اما گذشته از عبید زاکانی که منحصراً طنزپرداز بوده است در آثار دیگر گویندگان فارسی زبان هم نمونه‌های اعلای طنز به چشم می‌خورد از این میان می‌توان از بزرگانی مانند فردوسی، عطار، مولوی، حافظ و سعدی نام برد که نشانه‌هایی از طنز در آثارشان وجود دارد[۱۳].

بنابراین می‌توان گفت که در تاریخ ادبیات فارسی طنز به همراه هزل و هجو در میان آثار شاعران و نویسندگان حضور دارد و گویندگان فارسی زبان اگر چه منحصراً به طنز نپرداخته‌اند اما هر یک به منظوری از این نوع ادبی بهره‌ای گرفته اند.

اما در ایران همزمان با واقعه‌ی تاریخی و کم نظیر انقلاب مشروطیت ادبیات هم دستخوش تغییرات بنیادی و اساسی شد، در زمینه‌ی طنز هم باید گفت که با ظهور مشروطیت فصل تازه‌ای در طنزنویسی آغاز شد. عصر مشروطیت را باید دوران رشد و اعتلای طنزنویسی در ادبیات ایران به شمار آورد[۱۴]. رواج و رونق طنزنویسی در این دوران خاص علل مختلفی داشته است که می‌توان به مواردی مانند ایجاد تحولات بنیادی در ساختارهای سیاسی ـ اجتماعی ـ فرهنگی ایران و رواج ساده‌نویسی[۱۵] و ایجاد فضای نسبتاً باز مطبوعاتی[۱۶] در ایران اشاره کرد. به خاطر وجود همین دلایل بود که طنز در ادبیات معاصر نسبت به ادبیات کلاسیک از نظر کیفیت تغییرات بسیار زیاد و اساسی‌ای یافت و همانگونه که گفته شده است طنز در این دوران بندهای تفریح‌های افراطی را گسست و به عنوان نوع ادبی بسیار جدی توجه بسیاری از نویسندگان و شعرای بزرگ را به خود جلب کرد[۱۷].

علاوه بر محتوا و درونمایه‌ی طنز در این دوران، قالب آثار طنز هم تغییرات بسیاری یافت و از نظر شکل و فرم هم در این آثار تحول چشمگیری به وجود آمد به طوری که در حالیکه تا حدود نیم قرن پیش شعر عمده‌ترین وسیله‌ی طنزنویسی بود[۱۸] در دوران مشروطیت و با پیدایش روزنامه‌نگاری[۱۹] و همچنین رواج یافتن نمایشنامه‌نویسی، رمان و داستان کوتاه این انواع ادبی هم توجه طنزنویسان را به خود جلب کردند[۲۰].

از آنجایی که در دوران مشروطیت در عرصه‌ی روزنامه‌نگاری هم در نثر فارسی مرحله‌ی نسبتاً جالب توجهی به وجود آمد[۲۱] طنز در این دوران از طریق همین روزنامه‌ها و مجلات بیش از پیش وارد زندگی و افکار عامه‌ی مردم شد و یکی از مؤثرترین شیوه‌های اطلاع‌رسانی به توده‌ی مردم شیوه‌ی طنز و طنزپردازی بود در همین دوران طغیان افکار آزادیخواهانه و شور آزادی و احساسات میهن‌پرستی گذشته از اشعار سیاسی و وطنی در یک رشته مقالات و پاورقی‌های کوتاه فکاهی و شوخی‌آمیز انعکاس یافت[۲۲]. در زمینه‌ی آثار نثر طنزآمیز این دوران می‌توان مقالات انتقادی و طنزآمیز دهخدا را با عنوان چرند و پرند ـ که سنگ بنای نثر طنزآمیز معاصر به حساب می‌آید ـ عنوان کرد[۲۳].

همچنین می‌توان از طنزپردازان به نامی همچون میرزاآقا خان کرمانی، نسیم شمال، میرزاده عشقی و زین‌العابدین مراغه‌ای به عنوان پیشگامان طنز در ادبیات مشروطه نام برد[۲۴].

بعد از دوران مشروطه نیز طنز همواره به عنوان یکی از انواع ادبی پرطرفدار و تأثیرگذار در اذهان مردم به شمار می‌رفته و نویسندگان و شاعران توجه ویژه‌ای به طنزنویسی داشته‌اند. یکی از اتفاقات ویژه ای که در این دوران رخ داده است نقش مطبوعات در گسترش طنز در جامعه بوده است، چون در دهه‌های بعد از مشروطیت ظهور مجلات فکاهی نظیر توفیق، امید، باباشمل، چلنگر، داد و بیداد، قلقلک، حاجی بابا و… که عرصه‌ی جولان شاعران و نویسندگان طنزپرداز و فکاهه‌نویس بودند باعث گسترش این زمینه‌ی ادبی شده[۲۵] و این روند تا آنجا ادامه پیدا می‌کند که رفته رفته طی سالهای بعد طنز و مطبوعات با هم عجین می‌شوند[۲۶]. اما در سالهای بعد از کودتای ۱۳۳۲ فضای سیاسی خاص حاکم بر جامعه باعث رکود شدید فعالیت‌های مختلف ادبی و اجتماعی می‌شود به طوری که در این سال‌ها امکان نویسندگی و طنزپردازی در مطبوعات بسیار کم شده است[۲۷].

از برجسته‌ترین طنزپردازان این دوران باید به نام شاعران و نویسندگانی چون محمدعلی جمالزاده، صادق هدایت، ابوالقاسم حالت، فریدون توللی، ایرج پزشک‌زاد، خسرو شاهانی و… اشاره کرد[۲۸].

۲ـ ابوالقاسم حالت

ابوالقاسم حالت شاعر و نویسنده‌ی معاصر در سال ۱۲۹۸ هجری شمسی در تهران متولد شد و تحصیلات خود را نیز در همان شهر به پایان رسانید[۲۹]. وی ظاهراً از همان ابتدا به فعالیت‌های ادبی بسیار علاقه‌مند بوده و از آغاز نوجوانی در سال ۱۳۱۴ به سرودن شعر پرداخت، همچنین در انجام این فعالیت‌ها به قدری پیگیر و موفق بوده که در سال ۱۳۱۷ سردبیری هفته‌نامه‌ی فکاهی معروف توفیق را به عهده گرفت[۳۰]. او همچنین پس از شهریور ۱۳۲۰ علاوه بر توفیق در نشریات دیگری مانند امید، تهران مصور، قیام ایران و خبردار به نوشتن آثار طنز به نظم و نثر پرداخت[۳۱]، همچنین به خاطر روحیه‌ی خاص مذهبی‌ای که داشته است در مجله‌ی آیین اسلام نیز در قالب‌های جدی شعر و مقاله‌ی مذهبی می‌نوشته است[۳۲].

در سال ۱۳۲۵ به دعوت کمپانی اورگرین پیکچر همراه دو تن از هنرپیشگان ایرانی برای دوبله ی چند فیلم به هندوستان رفته و در آنجا از فرصت استفاده کرد و اوقات فراغت را به تکمیل زبان انگلیسی اختصاص داد[۳۳]. بعد از این مسافرت که حدود بیست ماه به طول انجامید به آبادان رفته و به خدمت در اداره‌ی انتشارات شرکت نفت مشغول شد[۳۴]، او همواره به دنبال مطالعه و پیشرفت بوده است به طوری که در مدت تعطیلی ناشی از ملی شدن صنعت نفت که حدود سه سال ادامه داشته است به فراگیری زبان عربی پرداخت[۳۵]. اقامت او در آبادان حدود یازده سال بوده و در تمام این مدت اشعار جدی و داستان‌های کوتاهش در مطبوعات محلی خوزستان و همچنین در نشریات تهران به خصوص ایران ما، اطلاعات هفتگی، توفیق و سپید و سیاه منتشر می‌شده است[۳۶].

در سال ۱۳۲۹ با یکی از خویشاوندان خود ازدواج کرد که حاصل این ازدواج دو پسر به نام‌های ماهور و مانی حالت بوده است[۳۷]. در سال ۱۳۳۸ مجدداً به تهران بازگشت و در اداره‌ی روابط عمومی شرکت ملی نفت به کار خود ادامه داد[۳۸] و همچنان با نشریات و روزنامه‌های تهران همکاری داشت و در ضمن فعالیت‌های مختلف خود به آموختن زبان فرانسه نیز مبادرت کرد[۳۹]. بعد از تعطیلی هفته‌نامه‌ی توفیق تحت عنوان طنز اجتماعی مقالاتی در کیهان می‌نوشت و در این مقالات به بیان معایب و کاستی‌های امور اداری و اجتماعی می‌پرداخته است[۴۰]. در سال ۱۳۵۲ از شرکت ملی نفت ایران بازنشسته شد[۴۱] و در فراغت پس از بازنشستگی سفری به آمریکا و کانادا کرد و در این سفر ضمن سیاحت نقاط دیدنی و دقت و تیزبینی در آداب و رسوم زندگی اهالی این مناطق مقالاتی هم در مورد این آداب و رسوم نوشت که این مقالات در کیهان به چاپ رسید[۴۲]. در آغاز انقلاب نخستین سرود جمهوری اسلامی و چند سرود دیگر ساخت[۴۳] و بعد از انقلاب شکوهمند اسلامی هم از شماره‌ی مخصوص نوروز ۱۳۶۷ با نشریه‌ی خورجین همکاری داشت.


جهت دانلود متن کامل تحقیق طنز و موضوعات مطرح شده در طنز ابوالقاسم حالت کلیک نمایید